Amper heb ik mijn plaats aan het gangpad gevonden of een lijzige stem naast me vraagt: ”Are you here for the pot?” Ik moet er nog even inkomen en lang voordat ik een passend antwoord heb weten te formuleren – o ja, sixties, hippies, wiet – is ze al verder gefladderd richting het podium.

door Ellen Kruithof

De zangers en de bandleden van de huidige productie “Hair” zijn Brits, de dansers en de mensen van de techniek en de productie zijn Nederlands. De musical speelt in de jaren 60 van de vorige eeuw in New York. De voertaal is Amerikaans, behalve in het stuk dat over Manchester gaat, “aan de overkant van het water”.
Het verhaal gaat over de groep van Berger, een jongen die van school getrapt wordt vanwege zijn afwijkende gedrag en kleding. De groep houdt zich met van allerlei spirituele dingen bezig: Indiase meditatie, het liefdevolle Aquarius-tijdperk, maar er wordt ook “gewoon” geloofd in God. Nieuweling Claude wordt opgenomen in de groep en doet mee met de nieuwe levensstijl: blowen, vrije seks en demonstreren tegen de oorlog. Tot hij zelf wordt opgeroepen voor dienstplicht.

De vrouwenrollen waren sterk bezet. Het allereerste nummer, Aquarius werd gezongen door Rosalind James in de rol van Dionne. De rol van Sheila, door Brittany Woodrow, was fantastisch. Zij had behalve een groot aantal zangnummers ook een stevig stuk te acteren, nadat ze was geschoffeerd door Berger en bij het organiseren van de demonstraties.
Kurt Kansley zette een nogal Bokito-achtige Berger neer, maar was daarmee wel een boeiende persoonlijkheid. Je moest naar hem kijken. Stephen Kirwan als Claude ging een aantal keren onder in het geluid, maar dat lag niet aan zijn zang.
De versterking van de begeleiding was nogal fors, waardoor de zangers af en toe moeite hadden erdoorheen te komen. Het publiek kon niet altijd de teksten verstaan. De boodschap van de musical is niet ingewikkeld en die kwam wel over, maar de nuances verdwenen. Over het algemeen had men ingezet op het overbrengen van de sfeer en dat kon met deze cast niet stuk.

De show is deze week te zien in Hengelo en daarna in Ahoy. In Rotterdam zal men de beschikking hebben over een podium met drie zijtakken: middenvoor, links en rechts. Een deel van het spel is dan ook links en rechts, waarvoor in Hengelo de gangpaden werden gebruikt.
Ruim veertig jaar geleden was een dergelijke musical heftig, niet alleen door de thematiek. Een groep met gemengde rassen, de naaktscène en de publieksparticipatie waren allemaal nieuw. In Hengelo kwamen de zangers na de titelsong de gangpaden in, het haar schuddend naar voren. Altijd al willen weten hoe een enorme bos kroeshaar voelt? Dankzij Hair weet ik het: zacht met een beetje weerstand, helemaal niet stug.