Het is maar een vraag: hoeveel lucht krijg je in een luchtbel van pakweg gemiddelde omvang geperst? In het geval van de musical 'Legally blonde' in elk geval heel veel. Meer zelfs dan een mens zich kan voorstellen. Het verhaal van deze Amerikaanse prul heeft bedroevend weinig meer inhoud dan een lege huls.

Dat alles is te danken aan het domme blondje Elle Woods. Haar opgeblazen vriendje maakt het uit omdat hij voor zijn carrière een wat intelligentere vrouw nodig heeft. Maar deze bling bling-verslaafde jongedame laat zich niet zo maar aan de kant zetten. Ze slaagt erin op dezelfde rechtenstudie als haar ex-vriendje te komen in de hoop zijn liefde terug te winnen. Als een knalroze vamp dendert ze de Harvard Universiteit binnen. En zoals dat gaat bij domme blondjes: niemand neemt haar serieus. Daar is, eerlijk gezegd, ook geen reden toe. Na een hoop gedoe blijkt blond toch meer te kunnen dan gedacht. En met een nieuwe liefde aan haar arm vliegt diezelfde Elle Woods alsnog naar een happy end.

Het is dat er een uitstekende club spelers op de planken staat. Zonder dat energieke stel had ik na de pauze de voorkeur gegeven aan een gezellig etentje buitenshuis. Er komt zoveel onzin voorbij in 'Legally blonde' dat je je afvraagt of iemand hier echt blij van wordt. Maar in de strakke, goed geoliëde show van regisseur Martin Michel voert top-entertainment de boventoon. De spetterende dansscènes zijn een woeste streling voor het oog. Gelukkig is er niet bezuinigd op dat onderdeel. Een stortvloed aan hippe balletten swingt de pan uit. Muzikaal gezien is deze musical een grijze muis, maar de sterke stemmen tillen haar een stukje hogerop. Dat is een knappe prestatie.

Kim-Lian van der Meij speelt dan wel het domme blondje, maar toont van begin tot eind dat ze is uitgegroeid tot een eigentijdse musicalvedette pur sang. Met haar enthousiasme, aanstekelijke humor en inmiddels sterk ontwikkelde zang-, dans- en acteertalent sleept ze deze Titanic probleemloos naar de haven. Achter haar staat een groep spelers die haar koers flitsend volgen. Joey Schalker als de man die Elle Woods door Harvard leidt, is een fantastisch acteur. Daar kan menig musicalcollega een voorbeeld aannemen. Laura Vlasblom als de kapster van Woods is een verademing: niet eerder zag ik Vlasblom zo goed in een rol zitten als nu.

Het is aan al dat theatertalent te danken dat dit onbenullige stuk toch eindigt in een ijzersterke show zorgt. Ze verdienen ze beter materiaal om mee aan de slag te gaan. Volgend seizoen dan maar?