Janis Joplin is niet dood. Ze leeft. Ze heet Marije Visscher, is 15 jaar,komt uit Wierden en treedt nog tot en met 1 november live op in een tot seventies-rocktempel aangeklede voormalige kerk in Zwolle.

Haar opkomst en ondergang als ‘de nieuwe Janis’ vormt de kern van de rockopera See Me Feel Me van Jeugdtheater Overijssel.

In de eerste scene is ze nog gewoon een van de velen, in het vrome jongerenkoor dat zich rond een harmonium heeft verzameld. Het publiek is meteen mooi geprikkeld: verwacht je een rockopera, krijg je een ‘gristelijk’ jubelgezang. Maar de hypocriete harmonie spat snel uit elkaar. Het lelijkste meisje van het koor blijft als zondebok achter en is een makkelijke prooi voor de gladde manager die het talent onder de zedige rok en blouse allang heeft ontdekt.

De rest van het verhaal is bekend. We zien hoe Janis doorbreekt, en vervolgens bezwijkt onder de druk en de drugs, haar allebei door de manager aangereikt. De prestatie van deze groep jongeren zit ‘m in het feit dat ze het echt opnieuw vertellen, waardoor het helemaal hun verhaal wordt. Hier wordt niks nagespeeld, hier wordt gespeeld. Fris en toch doorleefd. Met fijne humor ook, die het drama draaglijk houdt.

See Me Feel Me levert in uitbundige retro-stijl commentaar op idolen-verering en de exploitatie van talent, toen en nu. Maar wat de jongeren onder leiding van regisseur Jeroen Kriek ook laten zien is hoe de uitzinnige fans en de streng-gelovige koorleden – die Janis proberen te redden - op elkaar lijken. Het blinde geloof en de hysterie zijn hetzelfde.

Marije is als Janis de ster, maar dat is ze ook dankzij het feit dat de andere jongeren op hun eigen vierkante meter podium evengoed de show stelen. Inclusief de mannen van The Casings (een echte band uit Weerselo/Tilligte), die het ijzeren seventies-repertoire met onbevangen vanzelfsprekendheid spelen.

Marije Visscher gaf eerder zelf al aan dat we haar niet zullen zien bij welke X-factor, Popstar- of Idol-achtige talentenjacht dan ook. “Veel te gemaakt.” En zo is het. Natuurtalent behoeft geen Henk-Jan Smits. We missen natuurlijk Joplin’s rafelranden aan haar stem, maar wat een emotie en inlevingsvermogen. Ook bij het acteren, waarin ze nauwelijks ervaring heeft. Je kon een speld horen vallen op het moment dat Janis een loopje neemt met haar publiek, stoned als een deur en kwetsbaar tegelijk: “Ik ga niet zingen. Ik vind jullie stom.” Maar dan doet ze toch waarop zeker de 40plussers in de zaal stiekem hopen: Me and my Bobby Mc Gee inzetten.A star is born, zou je bijna zeggen. Maar dat is een ander verhaal.

INGRID BOSMAN