In een nagenoeg volle theater­zaal werd het vijftigjarig jubi­leum van de Vooropleiding Theaterdans groots gevierd. In de zaal zaten veel oud- docenten en - studenten. Op het podium tra­den uiteraard de huidige studen­ten op, maar er waren ook gastop­tredens van oud- studenten, met als speciale gasten broer en zus Raoul en Susan Dumas. De avond begon met klassiek bal­let: alle studenten kwamen op het toneel bij de wervelende choreo­grafie op de Polowetzer Dansen van Borodin. Het was mooi om te zien dat de dansers van alle leeftij­den hun eigen plek in de dans had­den gekregen. Zo draaiden de kleintjes in hun schattige witte jurkjes rond, terwijl de dans voor de ouderen een stuk ingewikkel­der was. Waar het mogelijk was werd de dans begeleid door het Twents Jeugd Symfonie Orkest onder lei­ding van CarlWittrock. Het heb­ben van een echt orkest werkte sfeerverhogend, daarnaast was het een mooi idee dat de dansers bege­leid werden door leeftijdgenoten. Door de dansers werd overigens ook gezongen en op kazoo’s ge­speeld, wat weer een grappige wis­selwerking opleverde. Veel indruk maakte Uri Eugenio, wiens moderne solodans lang on­begeleid bleef. Zijn aangrijpende voorstelling sloot moeiteloos aan bij ‘t ballet van de oudere Kotten­park- leerlingen, waarvan diezelfde Eugenio de choreografie had. Susan en Raoul Dumas openden

hun aandeel met het speciaal voor de gelegenheid gearrangeerde ‘ Do you know the way to Enschede’, gebaseerd op ‘Do you know the way to San José’. Het was niet hun sterkste optreden, vooral omdat Raoul veel beter kan dansen dan zingen. De ‘Frog Prince’, waarin kikker Raoul dankzij de kus van prinses Susan een prins werd, was prachtig.

Er waren gastoptredens van gezel­schappen waarin oud- studenten zijn beland. In de bijna geheel op spitzen uitgevoerde ‘ In Memo­riam’ door Introdans was de span­ning van het op de tenen bewegen voelbaar. Wanneer de zang op­hield, ontspande het gezelschap zich. De vreemde eend in de bijt was een voorstelling met einde­loos gedoe van twee mannen met een kast. Het geheel was welis­waar zeer vloeiend en acrobatisch, maar had voor mij weinig met dans te maken had. Gelukkig brachten de heren van Boys Ac­tion en de leerlingen van de Voor­opleiding daarna interessante jazz­dans en moderne dans.

Het werd een lange avond vol nieu­we talenten, gasten en met de pre­sentatie van het boek dat voor de gelegenheid geschreven is.
 
Bekijk hieronder de foto's van de jubileumavond: