Twee jaar geleden liet de Mexicaanse filmmaker Guillermo del Toro met Pan's labyrinth zien dat een film over de veerkracht en fantasie van kinderen geen kinderachtige film hoeft te zijn.

De koppeling tussen brute oorlogstaferelen en sprookjesachtige fantasiën getuigde van een bezonken volwassen visie op de belevingswereld van een kind in het nauw, en leverde een hartverscheurend mooie film op. Dergelijke films zijn schaars, maar met het Zweedse Let the right one in dient zich opnieuw een uitstekende variant aan, die regisseur Tomas Alfredson het afgelopen jaar net zoveel lof en prijzen als Del Toro opleverde.
De Mexicaan oogstte drie Oscars, de Zweed kwam daar niet voor in aanmerking, maar de jonge held van zijn film is een Oskar die niemand onberoerd zal laten.

Het innemende jochie is twaalf jaar en woont bij zijn gescheiden moeder, in een troosteloze buitenwijk van Stockholm. In de winter van 1982 dicteren een in Zweedse wateren gestrande Russische duikboot en een reeks brute moorden krantenkoppen, maar Oskar heeft zijn eigen problemen. Het bleekneusje wordt gepest op school en heeft niemand om mee te spelen, tot er een intrigerend meisje naast hem komt wonen.
De kleine Eli is ook een buitenstaander. In fraaie ingetogen scènes zien we hoe de twee langzaam aan elkaar verknocht raken, en hoe Oskar aan zelfvertrouwen wint en zich tegen de pestkoppen leert wapenen. De prille liefde overtuigt op alle fronten, met dank aan twee geweldige hoofdrolspelers en een oogstrelende fotografie, waarin de van oorsprong Nederlandse cameraman Hoyte van Hoytema met subtiel gebruik van focusverlegging de aandacht op cruciale details richt. Die aanpak versterkt de emotionele band tussen de kijker en de kinderen enorm, waardoor de schaduwzijde van hun liefde een hartverscheurende uitwerking krijgt.
Het is geen geheim dat Eli geen gewoon meisje is, en dat de moorden uit de krant met haar te maken hebben: ze is als vampier tot een roofdierenbestaan veroordeeld. Dat is voor Oskar geen bezwaar, en dat hoeft het voor mensen met een aversie tegen horrorfilms ook niet te zijn.

In de scenariobewerking van zijn gelijknamige roman schrapte auteur John Ajvide Lindqvist een aantal schokkende elementen, en regisseur Alfredson en zijn cameraman concentreren zich wijselijk op de kinderen, en niet op de voor het genre gebruikelijke gruwel. Het maakt Let the right one in tot een in alle opzichten fantastische film, die diep ontroert door de herkenbaar onbeholpen kalverliefde en vooral daarom lang door het hoofd blijft spoken. Aan een Amerikaanse herverfilming wordt al gewerkt, en daarin zullen de karakteristiek Zweedse elementen ongetwijfeld sneuvelen. De titel indachtig luidt daarom het devies: kies de ware, zie Let the right one in.

Bart van der Put