Teveel blijheid, daar moet Margriet Bolding niets van hebben. Leve de depressie, want van mensen die te blij zijn, wordt niemand vrolijk. De psychologe en cabaretière wil dat de bezoekers van haar voorstellingen glimlachend, maar ook met begrip voor zichzelf haar voorstelling Viva Depressiva! verlaten.
Af en toe komt er uit een van de cabaretfestivals die Nederland rijk is, een interessante nieuwkomer. Eentje van wie de teksten origineel zijn, die kan zingen en pianospelen, waar je erg om moet lachen en van wie je meer wilt zien dan dat halve uurtje. Margriet Bolding stond in 2008 in de finale van het Wim Sonneveld Concours van het Amsterdams Kleinkunst festival. Daar viel ze op. ‘ Margriet Bolding is een groot talent, die gekte tot kunst verheft. Ze heeft een prachtige timing met een wereldbeeld waar de jury vrolijk van wordt’, oordeelde de jury en ze eindige op de tweede plaats.
"Al op de basisschool had ik affiniteit met theater", vertelt de cabaretière."André van Duin was in die tijd mijn grote voorbeeld en ik imiteerde graag zijn scheve mond." Haar mooiste herinnering speelde zich af toen ze in groep 7 zat: "Aan het eind van de schooldag was er nog wat tijd over en meester Piet stelde voor om wat toneeloefeningen te doen. Hij wees om beurten kinderen aan die samen een bepaalde scène moesten spelen voor de klas. Als laatste vroeg hij mij om in mijn eentje wat te doen. Ik had de opdracht gekregen om een dame op het strand spelen, maar – dat was een extra opdracht die niemand anders had gekregen –, ik mocht er niet bij praten. Ik ging voor de klas staan en deed gewoon wat er in mij opkwam. Uiteindelijk speelde ik een mevrouw met smetvrees die zich met zonnebrand probeerde in te smeren zonder dat er zandkorreltjes op haar lichaam kwamen. Gaandeweg werd het steeds absurder, het handdoekje van deze mevrouw werd steeds kleiner, de hoeveelheid zand steeds groter en ik ging helemaal op in mijn spel. Op een gegeven moment zag ik dat zowel de meester als een aantal kinderen in de klas, zaten te huilen van het lachen. Ze hadden gewoon de slappe lach. Ik kan haast niet omschrijven hoe ik mij toen voelde: het was een van mijn grootste geluksmomenten. Alles klopte op dat moment. Die ervaring heeft er eigenlijk voor gezorgd, dat ik ontzettend graag op het podium sta’’.
Te jong
De basis voor een carrière in het cabaret was gelegd. Ze deed weliswaar auditie voor de toneelschool in Arnhem, maar werd in de laatste ronde met haar achttien jaar te jong bevonden. "Ze zeiden dat ik maar auditie moest doen voor de kleinkunstacademie, want ik maakte overal een grapje van. Maar ik wilde geen auditie meer doen: het gevoel van competitie, afgunst en het onzekere van het vak, vond ik niet prettig. Bovendien gaf die afwijzing mij een reden om zonder schuldgevoel naar de universiteit te gaan. Ik had de toneelschool immers geprobeerd."
De cabaretière ging psychologie studeren in Groningen en heeft er een mooie tijd gehad. "Ik had nauwelijks college en dus alle tijd om naast mijn studie veel aan theater te doen, in een band te zingen, bijbaantjes te hebben en dergelijke. Ik denk dat ik de helft van de tijd aan mijn studie besteedde en de andere helft aan cabaret en bijbaantjes. Ik heb zelfs in 1999 de persoonlijkheidsprijs gewonnen bij het Groninger Studenten Cabaretfestival.’’
Na haar afstuderen werkte Margriet Bolding als psycholoog, maar het theater bleef trekken. Ze nam ontslag en begon haar eigen bedrijf waarin ruimte was voor zowel haar werk als psycholoog als voor theater. Het is dan ook niet verwonderlijk dat haar eerste programma over een psychologisch thema gaat: depressiviteit. Ondanks dat dit een heel zwaar thema is, probeert ze juist de depressie-epidemie in Nederland te lijf te gaan door te zoeken naar de dingen waar je blij van wordt. "Dit vormt de kern van de voorstelling: aan de ene kant toon ik de mooie facetten van het leven. Ik benadruk het belang van een vriendelijk gezicht, vertel het publiek waar ik zelf blij van word en probeer met verrassende wendingen vervelende incidenten om te buigen naar een positieve gebeurtenis. Maar aan de andere kant heeft het bestaan ook een sombere kant en daarvoor sluit ik mijn ogen niet. Ik deel mijn traumatische verjaardagsherinneringen en het publiek krijgt vaak een brok in de keel bij mijn liedjes, zo hoor ik vaak na afloop in de foyer. Het gaat er mij om, dat de bezoekers uiteindelijk met een glimlach de zaal verlaten, maar ook met de knagende gedachte dat we te hoge verwachtingen hebben van onszelf, anderen en het leven."
Margriet Bolding heeft haar debuutvoorstelling Viva Depressiva! ruim honderd keer in theaters door het hele land gespeeld. "Voor een nog relatief onbekende cabaretière vind ik dat een behoorlijk aantal."
