Mareen Hoek zet een bijzondere prestatie neer met haar monoloog ‘Zus van’. Als een gracieuze gazelle beweegt ze zich door het uitgestrekte weiland. Onderwijl vertelt ze het verhaal van Ismene, zus van heldin Antigone en dochters van Oidipous. Een persoonlijk relaas dat visueel buitengewoon aantrekkelijk is. Pure eenvoud in een stukje niemandsland, ergens in Enschede-Zuid

door Thea van der Schoot

Je moet er wel van houden: een monoloog. Saai is deze allerminst. We zien vooral puur spel zonder opsmuk. Mareen Hoek speelt Ismene en zij speelt daarbij tevens met de haar omringende natuur. Een weiland omzoomd door hoge bomen is haar ‘podium’ en zij bespeelt haar publiek zowel op afstand als dichtbij. Behalve de geur van nat gras, vochtige bladeren en het geblaat van schapen op de achtergrond is er één ding dat opvalt: de schitterende akoestiek. Als zij op flinke afstand van het publiek begint te spreken klinkt haar stem als gedragen door versterking. Niets is minder waar. Deze actrice doet het geheel op eigen stemkracht. Haar intonatie en stemgebruik zijn op vele meters afstand fenomenaal goed. Toch mag haar spel dichtbij het publiek wel wat expressiever. Hoe verder ze van haar publiek afstaat in fysieke zin, des te meer zij boeit met haar relaas als Ismene. ‘Ik ben een bijzin in de geschiedenis. Niet in staat tot het maken van keuzes. Dat is een talent dat ik niet heb. Mijn zus Antigone en broers Polyneikes en Eteokles konden dat wel. Ik zit in het verkeerde vakje dat ‘kan wachten’ heet en gewacht heb ik’. Dit is in een notendop de tragedie van Ismene die nooit bewust keuzes maakte en tot (helden)daden kwam. Of zij bestaansrecht heeft laat zij over aan het oordeel van de kijker. Zij was de denker van de familie, filosoof van het relativisme. Mooi is de tekst van Lot Vekemans; realistische spreektaal doorspekt met cynisme en een vleugje poëzie. In de regie van Pieter van Terheijden wordt goed gebruik gemaakt van het weiland en er wordt spanning gelegd in het spel van Mareen. Al gaat er tijdens de première hier en daar wel iets mis in de timing tussen het geluidseffect van huilende honden en het spel van Mareen. Ook zijn er lichte teksthaperingen die de actrice echter goed opvangt, daarbij ongetwijfeld terugvallend op haar ruime ervaring in het improvisatietheater. Dergelijke schoonheidsfoutjes doen echter niets af aan de zeggingskracht van deze voorstelling. Eentje die op het Terschellings locatietheater ‘Oerol’ niet zou misstaan.