Twee jaar geleden was niet iedereen gecharmeerd van de film Sherlock Holmes, waarin Hollywood-producent Joel Silver zijn 'buddy-cop' formule uit de Lethal weapon- films op de personages van schrijver Sir Arthur Conan Doyle losliet. De film van de Britse regisseur Guy Ritchie bracht echter een half miljard dollar op, en dus keren acteurs Robert Downey Jr en Jude Law terug als de geniale mafketel Sherlock Holmes en brave borst dokter John Watson.
‘A game of shadows’ is nog maar net begonnen wanneer Holmes als idioot vermomde vechtersbaas een kwartet opponenten bekijkt, in slow motion hun tactiek inschat en vervolgens snel en effectief toeslaat. Die truc kenden we al, maar na het beproefde kunstje ontwikkelt het vervolg zich tot een beter gestroomlijnde actiekomedie dan de voorganger. Twee nieuwe scenarioschrijvers kregen de taak de kibbelende speurneuzen op het spoor van professor James Moriarty te zetten, waarmee Holmes' meest geduchte tegenstander zijn opwachting maakt. Terwijl de Europese hermandad een reeks aanslagen in grote steden aan een anarchistische groepering toeschrijft, vermoedt Holmes dat Moriarty de boosdoener is, waarop hij de huwelijksreis van zijn partner afbreekt en het duo in Straatsburg, Parijs en de Alpen ten strijde trekt. De rivaliteit en het wederzijdse respect tussen de geniale tegenpolen maakt de strijd tussen Holmes en Moriarty persoonlijker en interessanter dan de plot van de voorganger, en het contrast tussen het lichtvoetige spel van Downey Jr en de serieuze benadering van tegenspeler Jared Harris pakt goed uit. Stephen Fry is hoogst amusant als Holmes' misantropische broer Mycroft, maar zijn aandeel is helaas beperkt. De Zweedse Millennium-ster Noomi Rapace krijgt als behulpzame zigeunerin meer ruimte, al blijft haar personage een eenduidig exotisch archetype. Dankzij de introductie van Moriarty en Mycroft pakt ‘A game of shadows’ beter uit dan zijn voorganger, en het valt niet uit te sluiten dat beiden in een derde deel terugkeren. Het zou goed zijn indien producent Silver en regisseur Ritchie daarbij meer nadruk op de personages dan de explosies en stunts leggen: het werk van Doyle draait om deductie, niet om destructie.
Bart van der Put
