Enschede, Theater Sonnevanck: i Promise, met: Eugène Heuvel en Niek van der Horst. Tekst: Simon van der Geest. Muziek: Juri Küfner. Regie: Muriël Besemer. Première: zondagmiddag. Nog te zien: 17 december & 21 januari.

door Ton Ouwehand

Voor de ingang van het potdichte Vestzaktheater in Enschede speelde zich zondagmiddag een kleine geïmproviseerde eenakter af. Daar stond de recensent die naar de première van de nieuwe Sonnevanckvoorstelling zou gaan. De klare taal op het op de gesloten deuren geplakte briefje, doorkruiste de missie echter: ‘Voorstelling afgelast wegens gebrek aan belangstelling’.

Bellen met de krant? Geen gehoor. Nog tweemaal de Walstraat doorgelopen, maar geen ander theater gevonden.

Even verderop in het Sonnevancktheater met de inderdaad nogal  van de openbare weg af gelegen ingang, is wel een voorstelling maar er mist een actrice. Acteur Niek van der Horst verontschuldigt zich voor de stampvolle zaal. Hij zou een stuk spelen voor twee acteurs, maar zijn tegenspeelster is er niet. Ze is niet te bereiken ook. Iemand uit de zaal roept: ‘zal ik ‘t dan maar doen?’ Daar reageert de acteur niet op. Hij pakt zijn mobieltje om het nummer van zijn ontbrekende collega nog eenmaal in te toetsen. Heeft beet. Maar de boodschap is weinig hoopgevend voor het verdere verloop van de voorstelling.  “Wat?” roept hij in het toestel. “Aalsmeer, een musical?”

Die komt niet meer, dat is duidelijk. Een van de mannen achter het mengpaneel staat op. Een olijke Surinamer in een overall met bootwerkerschoenen biedt aan om de rol improviserend te spelen. Waarom niet?  Hij heeft het al zo vaak gezien. Hij kent de rollen wel.

Een ijzersterk begin. Twee mannen die vervolgens een sprookje spelen over een Kalief, diens zoon en een Groot Vizier die alle drie vallen voor de alleen wonende, ongetrouwde dochter van de Sultan.

Eugène Heuvel en Niek van der Horst die alle rollen voor hun rekening nemen en zich en passant ook nog aan de raamvertelling houden en dus ook de hiërarchie in acht nemen van de getergde acteur en de wat onnozele, slechts  invallende technicus.

Het wordt  een feestje. Heuvel van nature gezegend met een enorm hoge charmefactor is een vaardig beatboxer en ook die kwaliteiten worden goed ingezet. Het is sowieso een wonder te zien hoe deze man ondanks outfit en uiterlijk op een volkomen geloofwaardige manier lieftallige prinses kan spelen.  Hij lijkt de rollen uit zijn mouw te schudden. Van der Horst moet duidelijk veel harder werken om te overtuigen.

De voorstelling is speels, kronkelt vriendelijk door het leven. En het eindigt zowaar nog met een happy end ook.