De versie van Foxtrot door theatergroep De Verstrooiers is geworden hoe de teksten van Annie M.G. Schmidt en de muziek van Harry Bannink is: vrolijk van toon, maar met veel cynisme en stof tot nadenken.

door Ellen Kruithof

Dit werd versterkt door de planning: het lied voor de pauze was “Niks aan de hand”, over stuisvogelpolitiek en de andere kant opkijken als er mensen in gevaar komen. Het slotlied “De laatste Dans” gaat over de vernietigende kracht van de menselijke soort, die steeds weer opnieuw danst op een vulkaan. Hoewel de thema's werkloosheid, crisis en nazisme duidelijk wijzen op de jaren dertig, waarin het verhaal speelt, trekken tekst als “Veertig jaar later, nog altijd niks geleerd” een parallel naar de jaren zeventig toen de musical werd geschreven.

Regisseur Karel Kunne liet de spagaat tussen luchtig en ernstig bestaan. In “Niks aan de hand” vielen op de achtergrond oorlogsslachtoffers. Daartegenover was “De laatste Dans” geplaatst in een danslokaal met veel mensen in – letterlijk – schitterende kleding, evenals het openingsnummer. Erwin Iping speelde en zong een erg geloofwaardige Jules, de homofiele zanger/leraar. Als tegenspeelster had hij de eveneens goed zingende en spelende Annemarie Hilbink als Lisette. Hoofdrolspeelster Maureen Bakhuis zette in eerste instantie een al te stijve Josien neer, het dorpsmeisje uit Vroomshoop. Josien werd gelukkig gaandeweg meer mens, met haar “Zelfmoordliedje” als gevoelig hoogtepunt. Smaakmaker was Hennie Ruyter als Rosie, de huishoudster met de no-nonsense attitude, de Amsterdamse tongval en de zin in een borrel.

De Verstrooiers waren niet bang van decorwisselingen: elke kamer had consequent een eigen aankleding. Ook wanneer er slechts twee zinnen in een ander decor gezegd moesten worden, leverde dat dus decorwisselingen op. De voorstelling was vol korte scènes, waarbij de spelers steeds met attributen sleepten. De begeleidende muziek was door een combo van piano, gitaar, drums en sax onder leiding van Hans van Roest. Ze speelden accuraat en jazzy, de spelers en de dansers konden er dan ook prima mee uit de voeten. In de versterking had ik graag iets meer gitaar en iets minder sax gehoord. Ook de lichttechniek, met name de volgspots kunnen nog beter, maar dat zijn details. Over het algemeen was Foxtrot leuk en beklemmend en daarmee precies goed.