(door Alice Plekkenpol)

Soms ken je van een musical de muziek al een beetje, soms het verhaal. Bij Zorro is zeker dat laatste het geval. Jong en oud is met de gemaskerde held opgegroeid. En dan hebben velen ook nog de Zorro-zoektocht op tv gevolgd, die werd gewonnen door Tommie Christiaan uit Amsterdam.

Tommie is, meer dan zanger en acteur, een danser, en dat komt hem in Zorro uitstekend van pas. Hij vliegt over het toneel, haalt acrobatische toeren uit, is een heuse illusionist, slingert aan touwen zoals Tarzan hem niet nadoet, en kruist tussendoor ook nog eens veelvuldig de degens met zijn vijanden. Die degens zijn overigens echt, alleen de punten zijn wat afgestompt, zodat het schermen niet alleen uiterste concentratie maar ook veel oefening en behendigheid vergt.

Christiaan laat het lijken alsof het allemaal een fluitje van een cent is. Natuurlijk loopt de musical bijna op z'n eind en kan hij bogen op veel routine, maar het toont ook het plezier waarmee Tommie Christiaan de hoofdrol neerzet. Niet voor niets noemt hij Zorro de mooiste mannenrol die er momenteel is.

De overige rollen zijn eveneens goed bezet, met Michelle Splietelhof als Luisa, die verliefd wordt op Zorro maar moet trouwen met diens tirannieke broer Ramon (Christophe Haddad). De vervangster van Lone van Roosendaal zette een uitstekende zigeunerin Inez neer. Zoals van een dergelijke productie verwacht mag worden zijn decors, orkest en aankleding tot in de puntjes verzorgd. Dat het uitverkochte Theaterhotel een relatief klein podium heeft vormt hierbij geen enkele belemmering.

De bijna drie uur durende musical gaat zeer voortvarend van start. In rap tempo word je als toeschouwer het verhaal ingetrokken, maak je kennis met de belangrijkste personages en de wervelende flamencodansers. Alles komt aan bod; avontuur, heroïek, liefde, drama en humor. Het Latijns-Amerikanse temperament spat er vanaf. Tel daarbij de muziek van de Gipsy Kings (helaaas vrij veel Spaanstalige nummers, al is rode draad daarin zoals vrijheid, en dansen wel herkenbaar) en je beseft dat je na de show even moet bijkomen van dit kleurrijke spektakel, dat een lust is voor oog en oor. Op vrijdag- en zaterdagavond kun je zelfs 'chillen' met passende livemuziek in de theaterlounge. Maar dat kan ook betekenen dat Bandolero nog langer in je hoofd nadreunt.

Nog te zien t/m zondag 11 december in Theaterhotel Almelo.